Ardennenweekend

Al vijf jaar schrijf ik een stukje over het Ardennenweekend. Al vijf jaar begin ik met zoiets als “op een mooie vrijdagochtend togen ruim 30 motorrijders naar Maastricht…etc.”. Ook dit jaar ontkom ik er eigenlijk niet aan, want het is wederom waar. Favoriet Nederlands onderwerp “het weer” werkt fantastisch mee; de voorspelde regen lijkt uit te blijven. Hoera! Want rijden in de Ardennen is leuk, maar dan vooral als het droog is.

Wat nieuw was dit jaar, naast het in- en exterieur van McDonalds, is natuurlijk het feit dat er iets te vieren viel. Niet alleen bestond de toerclub begin dit jaar 5 jaar, ook het Ardennenweekend viert haar eerste lustrum. Dan moet er getrakteerd worden!
Elke deelnemer krijgt voor vertrek, dankzij de inzet van een volg-auto en een aantal sponsors (Japarts, Martijns Motorwebshop, Albert Heijn, Motoport, KNMV, de MAG) een leuke “goody-bag” met hebbedingetjes. De eerste Euroshopper-chocoladereepjes worden al voor de start soldaat gemaakt en hopelijk zijn er na het weekend nog wat mensen lid geworden van de MAG. In ieder geval was er minstens één deelnemer die al snel uitgelezen was of Ben en Hetty mee wilde laten genieten van de geschonken motorlectuur; op zondag trof ik voor vertrek in de hal een verlaten tasje aan…

Op vrijdag een fijne rit door België, waarbij we deze keer de Ardennen vanuit het Westen benaderen. Een lange dag, mede veroorzaakt door de “Franse slag” waarmee de Nederlandse uitbater van een Belgische camping de lunch serveert. Maar het eten is goed, niet duur en de camping heeft ook wel wat. De groepjes treffen elkaar soms onderweg, soms op een pauzeplaats voor een rustmoment maar als een voorrijder die niet in zijn Zumo heeft staan wordt dat ook wel eens gewoon vergeten.

Bij Baton Rouge is de ontvangst weer hartelijk. Terwijl de eersten de douche induiken stort de rest zich op Ben (die achter de bar staat) en “Staffy” Billy stort zich op ons. Helaas; er mag niet meer gegooid/geapporteerd worden!

’s Avonds oer-Hollandse hutspot; bij enkele aanwezigen roept dit herinneringen aan vervlogen jeugd-tijden op. Met tranen in de ogen, omdat moeder de vrouw thuis hutspot weigert te maken, waagt een enkeling zich dan ook aan een Oliver Twist-imitatie door in de keuken te gaan vragen om meer.

Ook het toetje scoort; een heuse lustrumtaart waarop een Ninja prijkt (tja, moeten er maar F-modellen gemaakt worden). Dat Bert de kaarsjes niet uitgeblazen krijgt ligt niet aan hem, maar aan het goede gevoel voor humor van zowel waardin als ondergetekende. Verder passeren applaus, bedankje, sterretjes, chocolade en een kwartet de revue alvorens men na de nodige gratis biertjes het bed opzoekt.

Zaterdag is qua route de overtreffende trap van fantastisch. Ondanks de miljoenen wegopbrekingen en omleidingen waarmee de Zumo’s en het gezonde verstand geconfronteerd worden is iedereen laaiend enthousiast. En logisch; in Luxemburg kan op toertechnisch gebied weinig mis gaan. Een wijs man zei ooit: “met de motor rijd je nooit verkeerd, hooguit een beetje om”. Grootste minpunt; de grindbak bij Nommern. Pluspunten; alle kasteeltjes, bochten en vooral de rust op de weg!

De stops zijn OK, de lunchlocatie is geweldig en gaandeweg zie je dat de fijne kleine groepjes zelf ook de vrijheid nemen om eens ergens anders dan voorgesteld te stoppen. Omdat er een leuk uitzicht is, vanwege een gezellig cafeetje. En zo moet het ook zijn; genieten, lekker toeren, wat drinken!

Elke groep rijdt de volle 260 km, waarover vooraf wat twijfels waren, uit. Ik ben trots op jullie! ‘s Avonds lekker kletsen en bieren op de veranda en het terras en daarna smullen van de goedverzorgde, welverdiende BBQ. Kampvuurtje erbij; wat hebben we het toch goed!

De zondag leek tijdens het testen ook een geweldige rit te zijn. Helaas een nogal ingrijpende wegopbreking bij Malmédy die groepen 2 en 3 in elkaars armen drijft waarna zij gezamenlijk via de snelweg naar Henri-Chapelle vertrekken om daar de route te vervolgen. Groepen 1 en 4 echter besluiten het centrum van de stad aan te doen, inclusief fanfare en houthakfestijn, om via het stuwmeer van Robertville en Ovifat (en een set geweldige bochten omhoog en omlaag) de route weer op te pakken. En dan ineens staat daar het bord en heten de Limburgers ons welkom.

De mooie weg van Vaals naar Epen belooft een lekkere afsluiting te worden, maar helaas slaat in Nederland de gekte toe als het in september nog 20 graden en zonnig is en trekt men massaal de Vaalserberg op om in de auto bij een gangetje van zo’n 20 km/u te genieten van de gezonde buitenlucht en de uitlaatgassen van de voorganger. Een vreemde gewaarwording; in Luxemburg is veel meer moois te zien en daar rijdt men op dit soort wegen gewoon heel hard door. Wel met z’n allen een heerlijke ijs gegeten, dat dan weer wel.

En dan is het 20 september 14:30 uur. Tijd voor afscheid. Bedankt, tot ziens, graag gedaan, leuk dat je er was. Het AW2009 zit erop. Snel naar huis, douchen, eten, foto’s plaatsen, filmpjes kijken, wud-jes schrijven. En alvast nadenken over volgend jaar….

Barbara Gelens

Deelnemers: Barbara Gelens, Frans Gelens (Partner), Aad Kuijvenhoven, Jan Klijn (Partner), Gerrit Diepeveen met duo Karin, Ronnie de Wilde, Patrick Slijpen (Intro), Remco Vergeer, Jack Berkenbosch, John van Eck, Bert Wolf, Sandra Wolf, Mark Tonnaer met duo Melanie, Rins Blok met duo Wendy, Kitty Rijkers, Peter Rijkers, Peter Sebes, Katja van Doorn, Ben Bosch, Alex van Geel, André Boom, Chris Schwartz (Intro), Nuray Karaduman, Dirk vd Burgt (Partner), Richard vd Ende, Danielle Soeters, Marco van Staay (Intro), Merijn Cuber, Roy Morren, Ronals Pap (Intro).



© 2009-2019 De GSXF Toerclub     Laatste wijziging: 16-09-2014 10:11